Kısmet oldu, 3. Ata Sporları Şenliğine gitmek üzere yola çıkmışken aynı güzergahta buranın da yer alması bizleri burayı görmeye tanıtmaya mecbur bıraktı.Gököz Göletine nasıl gidilir ve nerede derseniz konum olarak Gököz Göleti, telefonlar da ki harita uygulamalarıyla kolaylıkla bulunuyor ama eski usul Bursa’nın Keles ilçesine giden yola giriyoruz, Kocayayla’ya gider gibi yol üzerinde zaten Gököz Natural Park tabelalarına denk geliyorsunuz, o yüzden bulmak zor değil… Ek bilgi olarak Bursa merkez ile Gököz Natural Park arası 58,6 km kadar tutuyor. Navigasyonlar için tam adres girmek isterseniz Gököz Mahallesi, Bursa Yolu, Maremşah Yaylası, 16740, Keles, Bursa.

Şimdi internette meşhur bir durum vardır, turizm yerlerinin internette ki resimleriyle gerçek halleri arasında biraz uçurum oluyor, neden çünkü renklerle onlarla bunlarla oynuyorlar, daha çekici cazip geliyor, iste bu Natural Park yada Gököz Göleti de öyle.

Ha kötü bir durum mu hayır ama standart bir gölet, göletin yanında yemek yenebilecek, birazdan sayacağım çeşitli aktiviteleri yapabileceğiniz güzel bir yer. Ama aman aman da bir yer değil. Beklentiyi çok fazla abartmayın.

Fotolarda görebileceğiniz gibi, Gököz Göletinde yapılabilecek çeşitli aktiviteler var, sandalla açılma, olta ile balık tutma gibi aktiviteleri yapabilirsiniz, masalar da gölet kenarında piknik yapabilirsiniz, bir de ahır vardı, sanırım atlar vardı, onlara bakabilirsiniz, ata binebilirsiniz, atv safari yapabilirsiniz, dağ bisikletleri ile tur atabilirsiniz, okçuluk yeteneklerinizi geliştirebilirsiniz ve de ailenizle güzel bir kahvaltı, yemek gibi yeme içme durumlarını yapabilirsiniz.

Gököz Göleti aslında geleneksel aktivitemiz olan piknik için oldukça uygun bir yer, oldukça güzel yeşil alanlar var, masalar var, çocuklarınız oyun oynayabilir, eşiniz piknik sofrasını hazırlayabilir ve siz de bu arada gölde balık tutabilirsiniz.

Gököz Göleti bir aktivite için daha uygun oda kampçılık. Kamp atmak isteyenlerin yaz kış uğradığı, güvenli, çeşitli aktivitelerin olduğu bir yer. Yılın her mevsimi kamp yapabileceğiniz bir yer, ilçe merkezine de çok yakın. Mahsur kalma durumları da yok. Gece gökyüzünü yıldızları ve Uludağ’ın eteklerinde  harika bir kamp deneyimi yaşayabilirsiniz.

Yine ulaşımda sıkıntı olmadığı gibi, otopark sorunu da yok, arabası olmayan biri oraya nasıl gider, valla Keles’e giden otobüsler yada minibüsler vardır, onlara bindi diyelim, yolun başında inse, epey biraz yürümesi gerekiyor, ben şahsen pek tavsiye etmezdim.

Sonuca gelirsek, Gököz Göleti biraz dağ, orman, göl havası alalım diyenler için, ailem yanımda dururken ben de olta sallarım diyenler için güzel bir yer olabilir. Ben gezdim gördüm, darısı sizin başınıza…

Bu sefer tanıtacağım yer Bursa ili Orhaneli İlçesinde bulunan Sadağı Tabiat Parkı yada bilinen adıyla Sadağı Kanyonu. Yer olarak Orhaneli’ye Bursa üzerinden gelmişseniz hemen girişte sağ tarafta Sadağı Kanyonu Tabiat Parkı tabelası var 9 km yazıyor, oradan dümdüz devam edince sizi oraya direk olarak ulaştırıyor. Lakin bu konuda biraz şikayetlerim var, yol üzerinde bazı noktalar var iki araç için geçiş çok zor, mecbur biri yol kenarında ki otluk alanlara girmek zorunda kalıyor ki zaten diğer taraf direk olarak su kanalı, bu konunun acilen çözülmesi ve de yine tabiat parkının asfaltlı yolu yazın güneşte eriyor arabalar o ziftin yapışmasından dolayı hareket edemiyor ve çok büyük sıkıntı oluyor, park konusunda insanlar yolun kenarına bırakıyor, kimisi güzel bırakıyor kimisi de öyle kötü bırakıyor ki, insanlara ecel terleri döktürüyor, bu konunun ivedilikle çözülmesi gerekiyor, çünkü gerginlik yaratıyor, biz oraya rahatlamaya gidiyoruz, daha adımı atmadan şişmek hiç iyi olmuyor.

Her neyse bir şekilde geldik diyelim, parkın girişinde otopark yerleri de mevcut, girerken ücret ödeniyor, araç başı 7,5 tl idi, yürüyerek gelirseniz 2 lira gibi bir şeydi, öğrenci 1 lira sanırım, devam ediyoruz, içerde dere boyunca insanlar kendilerine piknik yapacakları yerleri bulmuşlar ve ailecek orada piknik yapıyorlar. Çok alıcı gözüyle bakmadım ama zannımca Sadağı Kanyonun da öyle top oynayacak bir yer yok, dere kenarında boş bir yer bulup serinlikte piknik yapıyorsunuz, kanyon boyunca doğa yürüyüşü yapıyorsunuz, bütün mesele bu.

Fotoğraflarda görebileceğiniz güzel bir dere var ve kanyon boyunca doğa yürüyüşü yapıyorsunuz, bir köprü var ama köprü komanda eğitim merkezi gibi, üzerinde tahta falan yok, sadece metal konstrüksiyon var, ya üzerinden tedirgin olarak epey de efor sarfederek geçeceksiniz yada ayakkabılarınızı çıkarıp dereden geçip karşı tarafa geçeceksiniz. Kanyon boyunca arasıra zorlu noktalar çıkabilir ama hiç biri aşılmayacak gibi değil, yalnız öyle devasa bir şelale bekliyorsanız biraz hayal kırıklığı olabilir, çünkü biz ilk sefer de onun şelale olduğunu anlayamadık ve ileriye gittik, çünkü ya 50 metre ilerde güzel bir şelale var da biz göremeden gidersek üzülürüz diye epey bir yol katettik ama meğerse o fotolarda yer alan küçük şelalecik meğerse tek şelaleymiş.

Sonuç olarak, Sadağı Kanyonu dere boyunca güzel doğa yürüyüşü yapabileceğiniz, kamp yapabileceğiniz, eğer dikkatli olursanız böğürtlenlere denk gelip tadına bakabileceğiniz, keyifli bir aktivite noktası, yeme içme konusunda sanırım bir tane yer vardı, oradan su almıştım, ama öyle alabalık çiftliği yada özel mekan yoktu, var sa da birisi bizi bilgilendirsin. Velhasıl güzel bir pazar günü için biraz kalabalık olabilir ama olur da hafta içi gelirseniz sanırım daha da rahat edip bol bol tadını çıkarabilirsiniz, biz memnun kaldık darısı sizlere.

Yine bir bayram yine kendi çapımda gezmelerdeyim, bu sefer rotam Kütahya, Domaniç idi. Domaniç’te önemli olan Hayme Ana, Mızık Çamı gibi yerleri gezdikten sonra, Mızık Çamı ile aynı güzergahta yer alan Sarıkız Mesire Yerine gitmemek olmazdı. Gitmeden önce biraz bakmıştım nasıl bir yer diye ama o bakma toplasan 10 saniye etmezdi, Bursa’ya dönmeden önce son durağım Sarıkız olacaktı ve yola koyuldum, Mızık Çamı yazımda anlattım ama bir daha anlatmak gerekirse, Domaniç otogarının az ilerisinden aşağıya doğru gidiyoruz ve köprünün altından  geçiyoruz, az biraz gidince karşımıza tabelalar çıkıyor, Mızık Çamı ve Ilıcaksu Sarıkız diye, 3 km devam edip Mızık Çamına geliyoruz, daha sonra düz devam edip yol ayrımından sola dönüp köye giriyoruz, girdiğimiz köy Ilıcaksu Köyü oluyor, malum Sarıkız Mesire Alanı, Kütahya’nın Domaniç İlçesinin Ilıcaksu Köyünde bulunmakta.  Köy de ilerliyoruz ve az biraz sonra meydana geliyoruz, oradan aşağıya 100 metre gidiyoruz sonra, hafif bir yola çıkıyoruz ve oradan sağa 100 metre daha gidiyoruz ve karşımızda Sarıkız Mesire Yerine hoşgeldiniz tabelası, tekrar sağ yapıyoruz ve uygun bir yere yada daha içerilere bile arabayı park edebiliyoruz.

Arabayı park ettim yavaş yavaş ilerliyorum, dışarıdan baktığımda pek belli olmuyordu, bir kapıdan giriyoruz, aman Allah’ım, bu nasıl bir güzelliktir, süs havuzu gibi yapılmış bir yer, içerisinde balıklar var kimisi kocaman olmuş, süs balıkları, insanlar çay bahçesi gibi oturmuş yemek yiyen de var, çay sohbet eden de var, az daha ilerliyorum ve yeşilin bu kadar güzel gözüktüğü bir yer daha hatırlamıyorum, su yosunlarına güneş vuruyor ve sanki cennetteymişim gibi bir his uyandırıyor, muhteşem bir yeşillik. Resmen beni büyüledi, büyü bitmiyor, sürekli sürprizlere gebe, kafamı bir çeviriyorum, 300 yıllık bir kavak ağacı, halbuki kavak ağaçları 100-150 sene yaşarlar, kafamı başka bir tarafa çeviriyorum bu sefer de 800 yıllık meşe ağacı. İnkaya Çınarı ağacını tanıtmıştım daha önce, orada devasa bir ağaç vardı ve 600 yıllıktı, bu ağaç ise fotoğraflarda göreceksiniz, normal bir çınar ağacı gibi kalıpta ama tam tamına 800 yıllık bir meşe ağacı, gerçekten beni çok etkiledi.

Asıl beni en çok etkileyen durum ise Sarıkız Efsanesi, tabelasında ne yazıyorsa aynen aktarıyorum.

” Bursa Keles tarafında 5 erkek kardeşin bacısı olan Sarıkız güzelliği ve endamının yanında iyilik severliği ile de herkeste hayranlık uyandıran bir kızdır. Zamanın delikanlıları onunla evlenmek için can atmaktadır.

Ancak Sarıkız’ın evlenmek gibi bir düşüncesi olmamakla birlikte zaman zaman ormanlık alanlara çıkıp saatlerce gözden kaybolurdu. Onun bu davranışları yöre halkı tarafından kötüye yorumlanarak zamanla çevrede dedikodulara sebep olur. Sarıkız bu dedikoduları her ne kadar umursamasa da beş civan mert delikanlı kardeşler, kız kardeşleri hakkında ileri geri konuşulmasına dayanamazlar. Güzeller güzeli Sarıkız, bu dedikodular yüzünden üzülen ağabeylerine, anne ve babasına dayanamamaktadır. Ancak dedikodulara da engel olamamaktadır. Aile meclisi toplanır. Ağabeyleri, ruhununda yüzü gibi temiz ve güzel olduğuna inandıkları Sarıkız’ı, Domaniç’in Ilıcaksu Köyündeki akrabaları olan köy hocasına göndermeye karar verirler. Böylece bir müddet Sarıkız’ın gözlerden uzak kalmasının bu dedikoduları bitireceğini düşünmektedirler.

Sarı saçlı, mavi gözlü, gül endamlı Sarıkız, gecenin en karanlık vaktinde kimseler görmeden, ağabeyleri tarafından yola çıkarılır. Sarıkız bu dedikodular yüzünden ağabeylerinin onu köyden ayırmalarını hoşnut karşılamamış olsa da kaderine razıdır. Ağabeyleri doğruluğuna ve dürüstlüğüne inandıkları hocaya bacılarını teslim ederler. Böylece, Sarıkız bilmediği bir çevrede, tahmin edemeyeceği geleceğine teslim edilmiştir.

Belli bir zaman sonra Sarıkız’ın zaman zaman ortalardan kaybolmasına Hoca ve Eşi anlam veremezler. Hele aradıklarında bulamayınca akıllarından türlü yorumlar geçer. Ve sonunda hoca ve eşi bu çevrede dedikodu yapılacağından korkarak Sarıkız’ın ağabeylerine Ilıcaksu’ya gelmeleri için haber salarlar. Hoca ve Eşi, Sarıkız’ın ağabeylerine kardeşlerinin zaman zaman ortalardan kaybolduğunu belirterek bacılarını alıp götürmelerini ister.

Ağabeyleri, Sarıkız’ı geri götürmek için Ilıcaksu’ya gelirler ve Hoca durumu ağabeylerine anlattıktan sonra, ağabeyleri alelacele Sarıkız’ın odasına girerler. Ancak Sarıkız’ı odasında bulamayıp aramaya çıkarlar. Bir müddet sonra kardeşlerini kırk kız ile beraber huşu içinde ibadet ederken bulurlar. Sarıkız ibadet ettiği kırk kız sırlarının ortaya çıkmasının telaşı ile bulundukları yerde kaybolurlar. Ve kayboldukları yerden su kaynamaya başlar. O günden sonra bu yerin adı Sarıkız olarak anılmaya başlar. Suyun kaynamaya başladığı bölgede ki her bir su kabarcığı Sarıkız ile kırk kızın nefesi olarak değerlendirilir.

Sarıkız olarak anılan bu yerde ne zaman yağmur duası yapılsa yağmur yağmaktadır.

Sarıkız’da bir çok yerde su kaynamakta olup her kaynağın ısısı farklı derecelerdedir.

Sarıkız kaynayan suyun cilt ve deri hastalıklarına iyi geldiği bilinmektedir. ”

Efsane böyle, dediğim gibi beni en çok heyecanlandıran bu efsane kısmı, ek olarak oldukça büyük bir alan olduğundan özel olarak bu suya nerelerde giriliyor göremedim, ama ben gezerken 10-11 yaşlarında bir çocuk suya girmiş suyun tadını çıkarıyordu.

Geldik yazımızın sonuna, şimdi sizi resimlerle başbaşa bırakacağım. Dilimin döndüğünce size anlatmak istedim, umarım gitmeden önce bu yazımı okur ve bilinçli bir şekilde gidersiniz. Ek olarak Ilıcaksu’da sanırım bir iki türbe de mevcutmuş, ben malesef onları kaçırdım…

Unutmadan bir de, suyun sıcaklığını elimle bir kaç noktada test ettim, hani ne çok soğuk ne çok sıcak, bir kaç netten resme baktım, kışın buhar çıkıyor, ama suyun gerçek sıcaklığı kaç derecedir bilemiyorum. Belki bir bilen bizi aydınlatır.

Selametle…

Daha önce tabelasının önünden geçtiğimi düşündüğüm bir şelaleyi araştırarak bulmuştum, adı kimi yerde Kürekli Şelalesi, kimi yerde de Küreklidere Şelalesi diye geçiyor. 15 km mesafede bir yerde şehir merkezine, gitmek isterseniz, şöyle bir tarif yapayım, ilk olarak Cumalıkızık Köyüne gider gibi Ankara caddesi üzerinde Cumalıkızık köyü tabelasını gördüğünüzde sağa dönüş yapılır ve bir müddet gidilince hemen karşımıza bir yol ayrımı çıkacaktır, sağ taraf Cumalıkızık sol taraf ise Değirmendere. Biz sol taraftan gideceğiz, şöyle 5-10 dakika orta hızda gidiyoruz, yolu takip edeceğiz, bir yerden sonra artık yol yerleşimden uzaklaşıyor gibi olacak ve hemen akabinde karşımıza bir otopark çıkacak ve karşınızda Hamamlıkızık Kent Ormanı.

Arabanızı isterseniz oraya park edin isterseniz piknik yapmak için geldiyseniz az biraz daha içeri kısma girebilirsiniz, benim tercihim rahat çıkış açısından otoparktır, çünkü piknik yapılan kısımda araçları park etmek için pek fazla geniş alan yok ve manevra yapmak için diğer araçların geçmesini durmasını kısacası sabırlı değilseniz hiç oraya girmeyin derim…

Piknik yapmak istiyorsanız sanırım Bursa oldukça bereketli bu konuda, daha önce mesire yerleri kategorisi altında bir kaç güzel piknik alanı ve kent ormanından bahsetmiştik, bu sefer de şehrin doğu kısmında yer alan Hamamlıkızık Kent Ormanını tanıtacağız. Kent Ormanında dikkatimi ilk çeken ise ağaçlara sanki ağaç ev gibi piknik yerleri yapmaları. Bu şeylerin adı nedir tam bilemiyorum, bu yüzden tanıtırken zorlanıyorum, sanki ağaç ev yapar gibi kimi ağaçların etrafı piknik terası yapılmış. Kişiye özel bir alan gibi olmuş, gayet de hoş olmuş. Hamamlıkızık Kent Ormanı gerçekten nefes alınacak yerlerden biri, belki Bursa Atatürk Kent Ormanı kadar büyük olmasa da yine de güzel ve bence bir artısı olarak şelaleye sahip bir kent ormanı. Kent ormanına geldiğinizde çocuklarınız için oyun parkı bulunmakta, mescid bulunmakta, çeşme bulunmakta, bir adet kır büfesi bulunmakta ama sanırım çalışmıyordu. Kısacası piknik yapmak için yeterli ve gerekli şartlar sanırım Hamamlıkızık Kent Ormanında bulunmakta.

Ve geldik asıl anlatmak istediğim konuya yani Küreklidere Şelalesine. Ama bu güzelliği anlatmak ne derece yeterli olacak bilemiyorum çünkü bizzat yaşamak gerek ve sanırım biraz ter, biraz bacak ağrısı ve biraz da sabır gerekecek. Yanınızda bir bayan varsa onunla baştan anlaşma yapın çünkü şelaleye çıkış yolu güllük gülistanlık olmayacak yeri gelecek dik yokuş çıkacaksınız ve gerçekten sıcak bir havada çıkıyorsanız yanınıza su almayı unutmayın. Ve dediğim gibi sizi yarı yolda bırakacak kişilerle şelaleye çıkmayın yoksa sizleri de dönmek zorunda bırakabilirler. Şelale otoparkta yer alan tabelasına göre 2 km mesafede, biraz piknik alanında yürüyünce karşınıza bir asma köprü çıkıyor ve orada Kürekli Şelalesi 1.5 km yazıyor. Köprüyü geçtikten sonra asıl maraton başlıyor, yukarı doğru ilerliyorsunuz, bir müddet yol güzel geliyor, sessiz sakin çam ağaçları altında yürüyüş gibi, hatta bazı yerlerde boş masalar buluyorsunuz, yani sessiz bir piknik yapmak isterseniz bu masalarda piknik yapabilirsiniz. Yürümeye devam ediyoruz, suyu kurumuş dere yatağını kısmen görebilirsiniz ağaçların dalları arasından, yer yer su sesi gelebilir, sanırım bu su, Kent Ormanının girişinde ki Aral Alabalık tesisine su getiren borudan geliyor olmalı. Neyse kaldığımız yerden devam ediyoruz, iki adet köprüden geçtikten sonra dik bir yokuş çıkacak karşımıza işte orada oldukça fazla ter dökeceksiniz, son bir gayret sonrasında karşınıza taş merdivenler çıkacak ve seyir teraslarında piknik yapan insanları göreceksiniz ve hayretler içerisinde kalacaksınız bu insanlar nasıl gelmişler buraya diye, az biraz sohbet sonrasında öğreneceksiniz ki, Küreklidere Şelalesine tek geliş yolu Cumalıkızık yolundan değil, aynı zamanda Saitabat Şelalesi yolundan da gelinmekte, hem de bu kadar yorulmadan…

Şelaleyi ilk gördüğünüzde gerçekten yüksek olduğunu anlıyorsunuz, 82 metre yükseklikten dökülen Küreklidere Şelalesi dört kademeli, resimlerde göreceğiniz gibi kimi insanların olduğu yer ikinci kademenin başlangıcı oluyor. Seyir terasından şelaleye baktıktan sonra ben gibi suda yüzen insanların yanına gitmek isteyebilirsiniz, ama nasıl ineceğinizi bilemeyebilirsiniz, ben sordum ve dediler ki şu seyir terasının altından gideceksin dediler ve gittik karşıma bir kayış çıktı. Fotoğraflarda göreceğiniz o kayıştan iki adet var ve tutunarak aşağıya iniyorsunuz, bu arada korkmanıza gerek yok, kayış sağlam ve zaten kayışı tutarak işiniz kolaylaşıyor, özellikle yukarı çıkması daha da kolay…

Şelalenin suyu gerçekten çok güzel, bende dizlerime kadar suya girdim, zaten sanki buzdolabının buzluk kısmını açınca yüzünüze nasıl serinlik gelir ya, öyle bir serinlik geliyor, resimlerde insanlar yüzüyor, tam dip kısımlarında sanırım derinlik oldukça fazla. Ve benim en keyif aldığım kısımda burasıydı. Şelaleye çıkmak için öyle böyle terlememiştim ve karşılığında serin sularda rahatlama keyfi elde ettim. Kısacası çektiğiniz zahmete deyiyor. Yine benden hatırlatması iniş yolunda bacaklarınız titreyebilir ve ertesi gün ağrıyabilir, ama değer mi evet değer…

Yazının başında dediğim gibi sıcaktan kavrulurken böyle şehir merkezine yakın bir şelalede serinlemek paha biçilemez. Ben son derece mutlu ayrıldım. Şelale keyfini isterseniz şelalenin suyundan beslenen alabalıklar ile arttırmak isterseniz, Aral Alabalık tesisinde keyifli bir balık lezzeti sizleri bekliyor olacaktır. İki kişilik sade balık yanına salata, ek olarak kaşarlı mantar içecek ve sonrasında çay keyfinin bedeli olarak 51 lira aldılar. Balık mekanlarında genel de sade balık, kaşarlı balık gibi çeşitler var, mantarlısı falan, garsonların tercihi, eğer balığın tadını almak istiyorsanız sade isteyin ve diğer şeyleri ek olarak alabilirsiniz, bende sade balık istedim ve yanına kaşarlı mantarı hariçten aldık. Balık fena değildi, garsonun normalde alabalık 6 ay da oluyor bizim burada 18 ayda oluyor demesini çözemedim, geç olunca daha mı iyi oluyor tam bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var, yorgunluk üstüne şelale keyfi, onunda üstüne balık ve çay keyfi sanırım güzel bir pazar günüydü.

Küreklidere Şelalesi yaz aylarında gerçekten gidilmesi gereken doğal güzelliklerden biri, orman, dere, şelale her zaman favorim olmuştur, bu güzelliği sizlerle paylaşmaktan da son derece keyif alıyorum. Darısı sizlerin başına… İyi eğlenceler…

Vakit kaybetmeden Gölyazı’nın güzelliklerini tanıtmaya başlayalım, ilk olarak Gölyazı, Bursa’nın neresinde kalıyor onu size söyleyeyim, Gölyazı, Uluabat Gölü içerisinde bulunan bir yarımadadır, Bursa Kent Meydanından Gölyazı merkez 40 km tutmaktadır, özel aracınızla giderken karşınıza çıkacak olan yön tabelasından sağa kıvrılıp dümdüz takip ettiğinizde Gölyazı’ya varmanız mümkün olacaktır. Otobüs ile gelmek isterseniz de, Küçük Sanayi’den kalkan 5/G nolu otobüs ile Gölyazı’ya gelmeniz mümkün ve ayrıca hareket saatleri ve ücret hakkında detaylı bilgi almak istiyorsanız lütfen tıklayınız.

Ulaşımda şahsi araçları ile gelenler belki biraz otopark konusunda sıkıntı yaşayabilir, girişte içeride sağda solda aslında oldukça çok park yeri var ama ilk gelişinizde nereye gideceğinizi bilmediğinizden son noktaya kadar gittiğinizde acaba nereye park etsem derdine düşebilirsiniz.

Neyse ulaşımı, parkı hallettik, artık Gölyazı’yı keşfetmeye başlayalım. Gölyazı’ya girerken bizi kahverengi tabelalar karşılar ki bu renk tabelaları görünce hazine bulmuş gibi sevinirim, ilk karşımıza çıkan tabelada, Bursa Karayolundan göle doğru saptığınızda ilk karşınıza çıkan Gölyazı’ya 5 km kaldı tabelası, dümdüz devam ettiğiniz de ise Gölyazı’nda gezilecek yerlerin bir bir isimlerini görebilirsiniz. Sırasıyla karşımıza ilk olarak Yel Değirmeni çıkacak, daha sonra Aziz Panteleimon Kilisesi, Ağlayan Çınar, Tarihi Gölyazı Hamamı, Sur Duvarları ve Giriş Kapısı, Tarihi Gölyazı Cami ve Sübyan Mektebi ve Gölyazı‘nın kendisi. Adım adım bu saydığım yerleri gezelim, bundan sonrası için önce fotoğraf altına açıklaması gelecek, sayfayı bu şekilde kullanmayı uygun gördüm, siz de sayfayı aşağıya doğru kaydırdığınızda adım adım gezilecek yerleri göreceksiniz.

İlk durağımız yel değirmeni, fotoğrafta görebileceğiniz gibi 12 kanatlı bir yel değirmeni, tip olarak Don Kişot’un değirmenlerine benzemese de yine de güzel ve işlevsel bir değirmen. İçine girdiğimde tahıl öğütmek için değirmen taşını ve silosunu gördüm.

Devam edelim ve bu sefer karşımıza Aziz Panteleimon Kilisesi gelecektir, girişte ki tabelasında yazdığına göre, 19. yüzyılda zenginleşen ve kültürel olarak ilerleyen rumlar bir çok kilise inşa etmişler, fakat günümüze bu kiliselerden ancak Aziz Panteleimon Kilisesi ulaşabilmiş ve Nilüfer Belediyesi tarafından restore edilerek günümüze taşınmıştır. Gölyazı’da konuştuğum insanların dediğine göre burada yılda 2-3 sefer ayin yapıldığı hatta çocukların vaftiz törenleri yapıldıkları söylendi. Kilisenin galerilerinde tren raylarına rastlanmış ve bu yüzden yapının 19. yüzyıl’ın sonlarına doğru inşa edildiği düşünülüyor. Kilise de dikkatimi çeken ilginç bir detay oldu, içerisinde daha önceden sütun olduğunu görüyorum, çünkü direklerin alt kısımları sütun kaideli, fakat en önde ki iki ağaç direk nedense şekilsiz eğri büğrü, diğer direkler normal düz kesim ama bu direklerin özelliği nedir gerçekten merak ettim.

Şimdi ise sırada Ağlayan Çınar Ağacı var, bu çınar ağacının özelliği yan yatmış olmasına rağmen halen daha yaşamına devam etmesidir, yaşı ise 2015 yılı itibariyle 742 olacaktır ve emsalleri olan İnkaya Çınar Ağacı ve Babasultan Köyünde ki Çınar Ağacı gibi aynı türden olup meşhur Doğu Çınarıdır. Ağlayan Çınar’ın önünde mermer bir tabelada Mehmet Okatan aynen şöyle demiştir;

“Tarihin verdiği yorgunlukla yan yatmış ulu bir çınar… Lakin, yaşamaktan umudunu kesmemiş, uzanmış öylesine bağrı yanık, yaprakları hüzün, içi kan ağlarcasına, savaşlara, acılara, kara sevdalara tercüman olurcasına ardında sevgi bahçesi, açamayan gonca bir gül, önünde, oluk oluk gözyaşlarının eseri koca bir göl.”

Ağlayan Çınar ağacının gövdesine ufak bir merdiven koymuşlar ve herkes oradan ağacın çürüyen kısmına bakmakta, merak uyandırıyor acaba içeride ne var diye, bende çıktım baktım ve açıkçası gövdesi çürüyen bir ağacın içi neyse aynen o şekilde. Eminim siz de gittiğinizde siz de bakacaksınız ve neden çıktım diyeceksiniz…

Kiliseden sonra ki durağımız ise Gölyazı Tarihi Hamamı, birazdan göreceğiniz fotoğraflar bilmiyorum ama belki de ilk ve tek olabilir, çünkü tarihi hamam restore edilmiş ve iç ve dış kısmı kafeterya olarak hizmete açılmış. Daha önce hamamların çeşitli kullanımlarını görmüştüm, mesela, hamamı spot beyaz eşya dükkanı olarak kullanan, mermer heykel atölyesi, hediyelik eşya dükkanı olarak kullanıldığını görmüştüm, Gölyazı’da ise bambaşka bir kullanım şekli olan hamam konseptli bir kafeterya, bu gezim ramazan ayına denk geldiğinden ve oruçlu olduğumdan dolayı hamam kafeteryanın lezzetlerini tatma şerefine erişemedim, en kötü soğuk bir şeyler içmek isterdim ve aslında oldukça susamıştım. Kısmet ramazan bayramında ailemle birlikte tekrardan geleceğim ve bu sefer içimde kalan uhdeyi gidereceğim. Bu arada hamam Bizanslılardan kalma olabilir, 700 yıllık bir hamam, daha önceki hamam tanıtımlarından öğrendiğim bir kaç mimari detay vardı mesela saçakları Selçuklu mimarisinde yer alan testere dişi şeklinde, aslına bakarsanız Osmanlılar ile eski Gölyazı Apolyont’un tarihte karşı karşıya gelmesi 1302’li yıllara denk geliyor, o zamanlardan kalma bizans taşları üzerine hamam inşa edilmiş olabilir. Ve bir de bence tarihi önemi çok yüksek olan yazılı bir taş var, taşlar dizilirken dik konması gerekirken yan konmuş ama yine de güzelliğinden bir şey kaybetmemiş. Tarihi Gölyazı Hamamımız bu şekilde, kafeteryanın işletmecisinden öğrendiğim kadarıyla restorasyon sonrası hamam ısınamamış ve hamam varlığını yitirmeden avlusu ve bahçesi kafeteryaya dönüştürülmüş, bence de güzel olmuş, atıl durumda durmaktansa işlevsellik kazanmış, yeni halinde ise, serpme kahvaltılar sunulmakta, soğuk sıcak içecekleri saymıyorum bile, kişi başı 15 Türk Lirası olan kahvaltılarda, 6 yaş aşağısına para alınmıyor. Kahvaltılar 15 çeşitten oluşmakta, kafeterya sabah 8.30 – 9.00 saatleri arasında açılmakta hafta içi ve hafta sonu, akşamları ise 17.30, hafta sonları ise daha geç kapatılmaktadır. Tabi rezervasyon olursa daha geç saatlere kadar da kalabiliyor. Tarihi bir hamam da kahvaltı yapmak istiyorsanız ister gurup ister tekli, bilgi ve diğer sormak istedikleriniz için Sevil Hanım 0533 718 72 49  numaralı telefondan kendilerine ulaşabilirsiniz.

Gölyazı eski bir yerleşim olduğundan Sur Duvarlarına sahipti, yarımadanın bir çok yerinde kalın taşlı surlardan kalma kalıntıları görmeniz mümkün, bir de giriş kapısı mevcut, umarım tahmin ettiğim giriş kapısıdır…

Şimdi ki durağımız ise yarımadada bulunan tarihi bir cami, Gölyazı Camisi ve Sübyan Mektebi, sitemizde tarihi camilerden oldukça çok örnek var, içi dışı minaresi gibi bir çok detay gösterilmekte, yalnız burada elimizde sınırlı resim mevcut, sebebi ise sokakların dar olması, gerekli geniş açıya sahip olamamam, ek olarak ta, ramazan ayında olduğumuzdan köyün bayanları cami içerisinde mukabeleye başlamışlar ve camiye giriş yoktu, yine de cami sitemizde bir çok benzeri olan Osmanlının erken dönemlerinin mimari yapısına uygun bir cami, restore edilerek tekrardan ibadete açılmış. Sübyan Mektebi ise tam bir hayal kırıklığı, tabelalarda yazıyor ama yerine vardığınızda, saçlarla kapatılmış barınak misali bir manzara karşınızda, söylenene göre, kazı esnasında hazine bulunmuş ve üzeri hemen örtülmüş, doğru yalan bilemem ama hikayesi güzel…

Ve artık Gölyazı’nın kendisini tanıtmaya geldik, Gölyazı hakkında yerel bilgiler aldım, bu kişilerden Necdet Amca’ya selamlarımı söyler, kendisinden öğrendiklerime göre, Gölyazı halkı göçmen ve manavların karışımı, Selanik göçmenleri ile yerli halk zaman içerisinde kaynaşmış, köyde eskiden 400 – 500 hane rum yaşarken günümüzde bir tane bile kalmamış, köyün nüfusu 2000 -3000 civarında dediğine göre, en çok hoşuma giden kısımsa, define olaylarından bahsetti, aşağı yukarı her köyde olan define bulanların hikayeleri gibi bir kaç hikaye anlattı, hatta kendi evinde başına gelen bir define hikayesi de anlattı, dediğine göre, rumlar eskiden dut ağaçlarının altına yada ocakların bacalarına saklarlarmış, eskiden bu köyde ipek böcekçiliği yapılırmış ama sonra bitmiş, şimdiler de ise zeytincilik ve balıkçılık, son zamanlar da ise turizm den kazanç sağlamakta. Uluabat gölünde 11 – 12 adet adacık bulunmakta, bunlardan Gölyazı’da yaşam bulunmakta, diğerleri ise şahısların adaları ve adalarda hayvancılık yapılmakta, tam bu yazıyı yazarken aklıma geldi, acaba Gölyazı’nda hiç kaynayan su var mıydı, içilebilecek su kaynağı var mıydı, belki birinden öğrenirim.

Gölyazı’nda benim hoşuma giden ise, yolların parke taşları ile döşeli olması, sokaklar dar biraz ama neredeyse her evin önünde çiçeklerin olması çok güzel, sokaklar caddeler renk cümbüşü, ve ada olması sebebiyle her eve göl manzaralı gibi, kayıklar sandallar boy boy sıralanmış, Gölyazı’nın çocukları şanslı olmalı…

Gölyazı’nda ne gibi aktiviteler yapabilirsiniz derseniz, mesela bisiklet kiralayıp ada turu yapabilirsiniz, sonra göle sıfır mekanlarda kahvaltı yapabilir, balık tutabilir, kafeteryalarda çay sohbeti yapabilir ve en güzeli ise sandallarla açılıp nilüfer çiçeklerini görebilir açmalarına tanık olabilir, diğer adaları gezebilirsiniz. Bizzat benim de denediğim sandal turu oldukça keyifliydi, rüzgarın yüzümü okşaması, çizgi filmlerde gördüğüm nilüfer çiçeklerinin açmış halde su üstünde durduklarını görmek çok keyifliydi. Zaman kısıtlı olmasa Manastır Adasına da gitmek isterdim, çünkü orada bir manastır var ve tarihi önemi büyük.

Aslında en güzel aktivite, sevdiğiniz insanla adanın kıyı şeridi boyunca yürümeniz, parke taşları ile döşeli kaldırımların sular altında kalması, bir çok ağacın sular altında kalması gerçekten çok güzel görüntülere sahne olmakta.

Yazının başında bahsettiğim gibi, Bursa’da belki de gezilecek en güzel ve farklı yerlerden biri Gölyazı, barındırdığı tarihi dokusu, geçmişi, Osmanlı ile olan temasları, günümüze olan varlığı, kısacası, tarih, kültür ve doğanın içiçe geçtiği muhteşem bir yer. Son olarak eklemek istediğim bir şey var, kahverengi tabelalarda Tiyatro diye gösterilen yere gittiğimde, çukurda kalmış ağaçlık bir alan olduğunu gördüm, sanırım henüz gün yüzüne çıkarılmamış, yetkililerin bu işe de el atmalarını rica ediyorum, hayal kırıklığı kötü bir şey…

Ne olursa olsun Gölyazı benim için güzel bir anı oldu. Umarım sizler de benim bu yazımdan sizlere yansıtmaya çalıştığım enerjimi alıp Gölyazı’ya bir ziyaret düzenlersiniz. Bir kaç sandal kaptanı ismi ve numarasını yayınlacağım,

Şimdi bizi gezdiren kaptanımızla sohbetimizi telefondan ses kaydı yapmıştım, ama şimdi dinliyorum ki rüzgar ve sarsıntıdan ne kaptanımızın ismi nede tel numarası kaydolmuş, buradan resmini paylaşacağım kaptanımızın bana iletişimde yer alan telefon numaradan ulaşmasını dört gözle bekliyorum, çünkü bir söz verdim ve yerine getirmezsem üzülürüm… Lütfen sevimli Hasan’ın dedesi bana ulaşsın…

Diğer bir kaptanın ismi ise Bülent ve Teli : 0536 49 66 238 ayrıca ada boyunca denk geldiğim diğer kaptanların isimlerini de yazayım…

0532 371 63 67 ( can yeleği bulunur )

0535 632 46 51

0507 649 85 28 ( mustafa kaptan )

0546 247 36 34 ( ibrahim kaptan )

Ne yalan söyleyeyim bu yazıyı yayınlamadan bir gün öncesine kadar Bursa Kent Ormanını duymamıştım, bağlı bulunduğumuz meslek guruplarından birinin piknik davetine söz verdiğimiz üzere icap ettiğimiz Bursa Atatürk Kent Ormanını ufak bir araştırma sonucu yerini öğrendim ve şehrin merkezine bu kadar yakın bir orman olması oldukça sevindirdi. Şimdi Atatürk Kent Ormanı nerededir sorusuna yanıt vermem gerekirse, Nilüfer’de Orhaneli Yolunda giderken, en son ışıklardan sola dönüyoruz, çok gitmeden 100 – 150 metre kadar sonra sağa dönerek biraz rampa çıkıyoruz ve hemen solumuzda giriş kısmına geliyoruz. Atatürk Kent Ormanına giriş ücreti olarak otomobil 5 Türk Lirası ödüyoruz, ücreti verdiğimiz yerde camda asılı 3 tane ibare vardı biri otomobil, diğer ikisini okumak o an için aklıma gelmedi, biri söylerse yorum olarak burada güncellerim, normalde içeri girerken çöp poşeti de veriyorlarmış, ama biz arabada iki kişi olduğumuzdan ve de pek piknik yapmaya değilde sanki ziyarete gelmiş gibi  bir hava verdiğimizden bize çöp poşeti vermediler, zaten bizde nedendir bilinmez içeride arkadaşlarımız var dedik 🙂

Giriş ücretini ödedikten sonra yolumuza devam ediyoruz, yine rampa çıkıyoruz, parkeli yollardan geçiyoruz, sağımız solumuz çam ağaçları ile dolu, biraz daha gittikten sonra sol kısımda bir otopark, sağda solda parketmiş araçlar görüyoruz ve piknik alanına geldiğimizi anlıyoruz. İlk otopark alanı sol kısımda kalıyor, toprak alanda otopark mekanı var ve bazı fotoğraflarda görebileceğiniz gibi otopark alanının zemininde çökmeler olmuş ve aracınızın altı vurabilir benden söylemesi, yalnız güzel tarafı ise otopark içerisinde kahya var ve sizi yönlendiriyor, araçlar çok olduğundan bazen sizi uygunsuz yerlere park etmeye mecbur bırakabilir, bu tarz durumlarda size nerede piknik yapacağınızı soruyor böylelikle acil bir durumda günü kurtarıyor.

Otopark alanları mevcut fakat, fotoğraflarda görebileceğiniz gibi insanlar yürüme yollarının olduğu her yere araçlarını yarı kaldırım da yarı yeşillik alana gelecek şekilde park ederek bir şekilde çözüm bulmuş, kısacası Atatürk Kent Ormanında her yer park alanı olmuş durumda, otopark sorunumuzu hallettikten sonra izlenimlerime geçeyim, piknik alanı gerçekten güzel, insanların ihtiyaçları doğrultusunda bay bayan mescitler, tuvaletler, lavabolar konmuş, kamelyalar, oturma masaları, çocuk oyun parkları, yangın için önlemler, elektrik su tesisatları, kısacası bir piknik alanının korunması için gereken her şey yapılmış.

Atatürk Kent Ormanını duymamıştım dedim, zaten sonra araştırınca öğrendim ki, 14 Mart 2015 tarihinde açılmış daha çok yeni bir orman, zaten bu tarihten iki ay öncesi de yeni Büyükşehir Belediyesine devrolunmuş ve ekiplerin özverili gayretiyle bugün gördüğünüz hale getirilmiş.Şahsen ben beğendim, elektrik direklerinden oturma guruplarına kadar her şey güzeldi, Yeşil Bursa’mız yaklaşık 1 milyon 300 bin metrekarelik bir yeşil alana daha kavuşmuş oldu ve şehir merkezine çok yakın olmasıyla tam bir mesire yeri, ailece piknik alanı.

İçeride büfeler vardı ben bir tanesini gördüm ama sanırım kapalıydı, biraz gözümden kaçmış olabilir ama okuduğum kadarıyla büfelerden ihtiyaçlarınızı karşılayabilir hatta et ürünleri satın alınabilirmiş, orman büyük olduğundan her yerini gezemedim, umarım başka birileri bu endişelerimi çözüme kavuşturur da sizlere yanlış bilgi vermekten alıkoyar.

Sonuca gelirsem Bursalılar için Atatürk Kent Ormanı gerçekten güzel bir mekan, Nilüfer ilçesinde yer alan bu oksijen deposu ister piknik, isterse temiz hava solumak için öğle aralarında bile kaçılıp gelinecek bir yer, ben memnun kaldım, sizlerinde bu güzelliği görmeniz için ben elimden geleni yaptım, darısı sizlerin başına, ufak bir hatırlatma, lütfen piknik yaptıktan sonra çevremizi temiz tutalım, orman yangınına mahal vermeyelim, keyif edeceğiz diye ciğerlerimizi geleceğimizi harcamayalım.Duyarlı olan herkese sevgilerimle…

Tabi ilk olarak hikayesini anlatacağım yerin nerede olduğundan bahsedelim.Oylat, Bursa – Ankara Yolu üzerinde, Domaniç Tavşanlı yol ayrımında sağa kıvrılarak gidilen yol üzerinde bulunmakta.İnegöl Merkez’den 25 – 26 km mesafe uzaklıkta, öncesinde geçilen köylerden sonra ilk olarak Oylat Mağarası ondan da 5 km mesafe sonrasında Oylat yer almaktadır.

Kısmen yer tarifi yaptıktan sonra gelelim hikayesine, malum Osmanlı bu toprakları almadan önce Bizanslılar vardı, onlardan önce de Romalılar derken uzar gider, zamanın birinde Bizans Tekfurunun bir kızı varmış ve bu kız amansız bir hastalığa yakalanmış, ne yapıp ne ettilerse kız bir türlü iyileşmiyormuş. Tabi, Tekfur’da bu duruma çok üzülüyormuş, hekimler demiş bu kızı ormanda ki bu ılıcaya bırakalım, son olarak şansını denesin, Tekfur’un gözünden de uzaklaşmış olur diyerekten kızı bırakmışlar ve öl yat – yat öl demişler, kız da bu sıcak sularda yıkana yıkana eski sağlığına kavuşmuş ve babasına geri dönmüş, o günden sonra insanlar buraya Ölyat derlermiş…

Hikayesini yukarıda dinlediniz, şimdi de benden izlenimleri dinleyiniz, Oylat‘a gelirken dönemeçli yollardan geçerek geliyorsunuz, ben sonbahar mevsiminde gittim ve resimlerde  de görebileceğiniz gibi sanırım son baharın kartpostallık görüntülerini gördüm diyebilirim.Döne döne Oylat‘a geldim.İlk olarak arabayla içeri girdim ve arabayı nereye park etsem diye etrafa bakınıp durdum, sonra geri geldim ve resimlerde görebileceğiniz gibi park yerine gittim ve 5 Türk Lirası otopark ücreti verdim, saatlik falan değil, öyle veriyorsunuz işte.

Arabayı park ettikten sonra, taşlı yoldan ilerlemeye başladım, karşıma bir çeşme çıktı çeşme üzerinde sıcak ve soğuk yazıyordu, hava biraz soğuktu ve bende sıcak çeşmesini açtım ve ılık bir su aktı.Tadı normal bir su tadındaydı, ben çeşmelerden en güzel suyu sanırım Bursa’da Altıparmakta ki sanırım kaymakamlık binası (adını unuttum) önünde ki çeşmeden içtim, gerçekten o tadı unutamıyorum.Neyse çeşmeni arkasında bir bina ve içeri de kaplıca.Otellerde kalmayanların kısacası günübirlik kaplıcadan faydalanmak isteyenlerin gideceği tek yer o bina.Ücreti 5 lira gibi bir şeydi, unuttum şimdi, ben kaplıcaya girmek için gelmemiştim o yüzden bir kapısından arkadaşa bakıp çıktım, içeride bir havuz ve hamam kurnaları var, aynı şekilde bayan tarafı da olmalı.Kısacası Oylat’ta otellerde kalmadan kaplıcalardan faydalanmak istiyorsanız adres burası.

Oylat‘a geldiniz, eğer şort terlik gibi malzemeleriniz yok ise üzülmenize gerek yok, çünkü Oylat’ta her türlü ihtiyacınızı karşılayabilirsiniz, kısacası Oylat’ta yok yok.Kaplıcaları da geçtikten sonra aslında bir itirafta bulunayım, Oylat bana küçük geldi, bacaklarım da uzun olduğundan bir ileri bir geri gittim baktım gidecek başka yer yok, sordum Oylat hepsi bu mu diye, dediler evet hepsi bu.Oylat‘ta ben üç adet otel saydım, Aşiyan Otel, Çağlayan Otel, Güven Otel.Ücretleri ne kadar bilmiyorum, resimlerde de görebileceğiniz gibi az çok fikir sahibi olabilirsiniz.

Oylat‘ın merkezinde bir park var sol tarafta kalıyor, yapay bir şelalesi var, sonra sağ tarafında bir pazar kuruluyor, her türlü doğal ürünü bulabilirsiniz, köy ekmeğinden tereyağına, arı sütünden balına kadar ne kadar doğal ve bitkisel ürün varsa hepsini bu pazarda bulabilirsiniz.Oylat merkez de diğer bir dikkatimi çeken durum ise eşofmanlı amcaların banklarda oturması.İnsanlar Oylat’a sağlık için tatil için geliyorlar, belki biz gençler için Oylat çok cazip gelmeyebilir ama, yaşlılar ve şifa arayanlar için Oylat bence mükemmel bir yer.Dediğim gibi ufak, şirin, temiz bir yer, resimlerde göreceğiniz gibi ormanlık alan, dere, kaplıca suyu, güzel beslenme daha ne olsun.

Oylat’a çocuklarınızla beraber geldiyseniz, tabi çocuktan kastım, maksimum 12 yaşa kadar, belki onları oyalayacak bir şey olarak sanırım en fazla oyun parkı diye bir yer var, olsa olsa orası oyalar yine resimde de girişini görebilirsiniz, onun haricinde başında velisi olmadan çocuklar için Oylat biraz tehlikeli, hem orman hem dere, çocuklar için tehlikelidir.

Ve geldim Oylat’tan en çok keyif aldığım bölüme, Oylat’ta turlarken, simitçi gence sordum burada başka ne var görebileceğim, dedi şelale var, bende nasıl giderim araba çıkar mı dedim, ne arabası abi, tabana kuvvet, peki dedim nereden gideceğim, şu yolu izle, işte o yol bana uzun zamandır almadığım soluk almaya aldırdı.Resimde görebileceğiniz gibi yol önce parke taşlı yoldan başlıyor, yol boyunca sonbahar’ın dökülen yapraklarının her tonu yerlerde.Sonbahar tüm güzelliği ile önünüzde, bir yandan ormanın mis gibi havası bir yandan derenin sesi, elimde makine ilerliyorum.Oylat merkez de yer alan tabelada Oylat Şelalesine 1 km yazıyordu, yolun başını görünce içimden ne güzel 1 km güzel bir yolculuk yapacağım dedim ama gel gör ki, yol ilerledikçe yol olmaktan çıktı ve derenin kenarından ağaçların altından taşların üzerinden gitmeye başladım.Ve hayatımda uzun zamandır almadığım keyifi aldım.Resimler size bu hislerimi ne kadar anlatır bilemiyorum ama gerçekten serin bir hava, soluklarınızı kesecek yokuşlar, mola vermeden gidemeyeceğiniz bir yol ve bir yol arkadaşı.Bu yazıyı yazarken adını geçirmeden edemeyeceğim bir yol arkadaşından bahsedeceğim.Onunla tanışmamız, yol ayrımında oldu, ordan mı gitsek burdan mı gitsek diye tereddüt ederken beraber başladığımız şelaleyi görme yolculuğu zaman darlığı sebebiyle kendisi yarıda bırakmak zorunda kaldı.Bense tek başıma devam ettim ve bu yazımı ona ithaf ediyorum, Yücel abi bu yazı sizin için 🙂

Gerçekten Oylat Şelalesine giden yol bir hayli yorucu, idmansız iseniz yolda mola vermeden gitmeniz çok zor, zaten yol üzerinde bir kaç bank yapmışlar, oralarda soluklanabiliyorsunuz.Yol üzerinde sizden önce çıkmış olanların geri dönüşlerinde karşılaşabiliyorsunuz onlara daha ne kadar kaldı diyerekten biraz olsun daha dayanma gücü buluyorsunuz 🙂

Bazen eğimli bazen dik bazen yokuş bazen kayaların üzerinden giderek en sonunda Oylat Şelalesi’ne varıyorsunuz, tam yüksekliğini bilmiyorum belki 8 metre, resimlerde göreceksiniz, ama o noktaya varmanın verdiği haz, suların akışında ki gürültü, doğanın güzelliği paha biçilemez.Ben bu güzelliği gördüm ve kendimi dönüşte ödüllendirdim, nasıl mı, tabi ki resimlerde görebileceğiniz gibi derenin kenarında çay ocağı kuran abinin yerinde sıcak bir çay içerek.Muazzam bir havada akan suların sesi altında sıcak bir çay ile soluklanmanın bedeli sadece 1 lira 🙂

Evet, Oylat‘a geldim gördüm ve anlattım, ben hayatımda en güzel keyifli anlarından birini Oylat‘ta yaşadım, aslında bu hazzı doruklara çıkarmanın yolu, önce Oylat Şelalesine çıkmak sonra bütün o yorgunluğu kaplıcada atmak.Bence bu gerçekten paha biçilemez bir zevk olurdu.Hatta sonrasında güzel bir yemek ile kendinizi güzel bir şekilde ödüllendirebilirsiniz.Ben artık sözü fotoğraflara bırakıyorum, umarım siz de bu keyifli Oylat gezimden doğanın harikülade oluşunu tatbik edersiniz.Keyifli tatiller…

Masalı geçtikten sonra, ilk olarak Şirince‘ye nasıl gideriz kısmına geliyorum.Arabanız varsa zaten Selçuk’tan yön tabelalarıyla Şirince’ye gelmek zor değil, eğer arabanız yok ise, Selçuk otogarından 15 dakika da bir gibi belki daha sürede dolup kalkan minibüsler ile gidebilirsiniz.Ücret ise 2.5 Türk Lirasıdır.Şirince, biraz tepe de yer alan eski Rum Köyüdür.Yol boyunca ağaçlı ve maalesef ki dar yollardan geçiyorsunuz.Hatta resimler de görebileceğiniz gibi dar yolda sağa sola uçurum kenarına park etmiş araçları göreceksiniz.Sağ salim Şirince‘ye geldiğiniz de etrafta bir dünya insan göreceksiniz, herkesin ne kadar keyifli olduğunu yüzlerinden okuyabilirsiniz.Şirince hem yerli turist hem de yabancı turistlerin ilgisini çeken bir yer.

Şirince sokaklarında caddelerinde yürürken farkedebileceğiniz gibi neredeyse her ev hediyelik eşya, organik ürün, şarap yada bir şeyler satıyor.Bizim Bursa’da Cumalıkızık Köyü‘de bu şekilde ama sanırım burada herkes bir şekilde Şirince’de turizm’den kazanıyor.Ben ilk olarak Şirince‘yi baştan sona gezmek istedim, Şirince çok fazla tepelik değil ama zaman zaman tepelere çıktığınız oluyor.Evler ahşap tarihi evler, dokusunu korumuş ve sanırım eski rum evleri olabilir.Zaten Şirince Köyü’nün gerçek adı Kırkınca imiş, daha sonra Kirkince, Çirkince falan derken, Cumhuriyet’in ilk yıllarında İzmir Valisi Kazım Dirik son noktayı koyuyor ve adı Şirince oluyor.

Şirince‘yi gezerken siz de göreceksiniz, en çok gözünüze çarpan şey şarap evleri olacak, çünkü Şirince’de şaraphane ve üzüm yetiştiriciliği revaçta, ayrıca bitkisel sabunlar, nar, turunçgiller gibi çeşitli ürünler de söz konusu ürünlerin satışının da revaçta olduğunu göreceksiniz.Şirince fotoğraf çekmeyi sevenler için de birebir yerdir.Tarihi dokusu, sahip olduğu kilisesi ile ( sözde iki adetmiş ama ben birini görebildim diğerine zaman yetmedi, belki de diğeri yok ) fotoğraf çekimleri için güzel bir mekan olabilir.Zaten gelin damat düğün fotoğrafları çekimlerine denk geldim.Neyse taşlı yollardan geçerek Şirince Köyünü gezerken kafanızı kaldırdığınızda göreceğiniz bir kilise var ve adı St. Jean Vaftizci ( John The Baptist ) Kilisesidir, zaten diğer yazımda bu kiliseyi ayrıntılı olarak tanıttım, bir göz atmanız güzel olur çünkü inanılmaz keyif aldığım dilek havuzu videosu var.Siz de gezdiğiniz de neden keyif aldığımı anlayacaksınız.

Şirince tepede bir köy, eğer bu köyde konaklamak isterseniz sanırım oldukça çok alternatifiniz olacak, yazının sonunda sizlere bir çok pansiyon ve otelin telefon numaralarını vereceğim, kalmadığım için herhangi bir yönlendirme de bulunamayacağım, eğer sizin kaldığınız bir pansiyon varsa burada yorum da bulunarak doğru bilgilendirme yapılmış olmasını sağlayabilirsiniz.

Şarap seviyor iseniz sanırım Şirince sizi gezi boyunca şaraba doyurabilir, çünkü şarap satışının yapıldığı evler de tadımlık şarap verilmekte, en az 10 tane böyle ev olsa ooo yaşadınız demektir.Şaka bir yana, Şirince’de şarap tanıtım evleri ve şaraphane bulunmakta.Bir de Asmalı Yol bulunmakta burada, oturup Şirince’yi keyifle izleyebilirsiniz.Şirince’de bir çok cafe yada aile çay bahçesi bulunmakta, hoşunuza gidecek olan yeri seçmeniz için bir çok alternatif var, ayrıca yöresel yemek yada gözleme yiyebileceğiniz bir çok yemek evi ve mutfaklar bulunmakta.Ben maalesef zaman darlığından dolayı yemeklerden tatma fırsatım olmadı.

Toparlarsam, Şirince güzel bir hafta sonu gezisi olabilir, aşıkların el ele gezebileceği bir gezi noktası olabilir, fotoğrafçılık tutkunuz için güzel bir mekan olabilir, kısacası Şirince bir çok amaç için gezilecek iyi bir yer olabilir.Dilimizin döndüğünce Şirince’yi anlatmak istedim, benim elimden gelen bu kadar, umarım siz de deneyimlerinizi bizlerle paylaşırsanız güzel bir yazı olabilir.

Ve dediğim gibi Şirince Pansiyon ve Otel telefon numaraları;

Nişanyan Otel : 0232 898 32 08

Diva Pansiyon : 0533 488 46 37

Markiz Konakları : 0232 898 32 83

Aliş Pansiyon : 0232 898 32 12

Şirin Defneli Pansiyon : 0232 898 31 87

Şirince Pansiyon : 0232 898 31 63

Güllü Konakları : 0232 898 31 31

Kilise Altı Pansiyon : 0232 898 31 28

Efes Konakları : 0232 898 30 68

Çınaraltı Pansiyon : 0554 281 99 95

Bungalow Evleri : 0532 510 51 92

Le Jardin Giritli Pansiyon : 0532 303 58 28

İstanbul Pansiyon : 0232 898 31 89

Huzur Pansiyon : 0232 898 30 60

Doğadaki Evler : 0530 922 48 58

Selanik Pansiyon : 0538 253 21 04

Terrace Houses : 0532 263 79 42

Kırkınca Evleri : 0232 898 31 33

Şirince Ağaç Evleri : 0532 428 00 14

Stone House : 0549 737 77 07

Bir yazımızın daha sonuna geldik, pansiyon ve otel telefonları yazmak ne kadar zamanımı aldı bir bilseniz 🙂 şaka bir yana, her şey sizlerin daha güzel daha keyifli daha az uğraşarak keyifli bir zaman geçirmeniz dileğiyle.Bizleri sosyal medya hesaplarınız da ve yorumlarınızla desteklerseniz, bizler için en büyük iyiliği yapmış olursunuz.Keyifli tatiller…

Kültürpark sadece oyuncaklardan ibaret değildi, birçok insan temiz hava almak, piknik yapmak için kültürparkı tercih ederdi.Özellikle göl çevresinde ağaç gölgesinde yenen yemekler, üstüne çekirdek yemeler, çay keyfi bambaşkadır.Kültürpark taki göl çevresinde olan restoranlarda yemek yemek, yada gazoz içmek bir zamanların müthiş güzel aktivitesiydi.Gölde deniz bisikletleriyle yada sandalla gezmek bir çok insan için hala keyifli.Şuanda göl üzerinde daha ilginç oyuncaklar çıkmış.Su geçirmeyen balonlarda çocuklar su üzerinde yürüyüp koşuyorlar, lastik gibi oyuncaklarda jetski gibi keyif yapabiliyorlar.

Kültürpark iki kısımdan oluşur, oyuncakların olduğu ve botaniğin olduğu kısım, aşağıda resimlerde ne tür oyuncakların olduğunu göreceksiniz, şimdi size biraz da kitabi bilgiler vereyim.Kültürpark 1955 yılında Belediye Başkanı Reşat Oyal tarafından kültürpark adıyla açılmış, 1999 yılında Belediye Başkanının ismi verilerek Reşat Oyal Kültürparkı adını almıştır ama genelde herkes Kültürpark adını kullanır.

Kültürpark 393.000 metrekarelik bir alanda kurulmuştur, içerisinde oyuncaklar, göl, çay bahçeleri, restoranlar, Bursa Arkeoloji Müzesi, Açık Hava Tiyatrosu, Konservatuar Binası, Nikah Dairesi gibi çeşitli kompleksler bulunmaktadır.Kültürpark’ın 143.000 metrekaresi yeşil alandan oluşmakta ve 61 türde toplam 5000 adet ağaç bulunmaktadır.

Kültürpark yer olarak Altıparmak semtinde yer almaktadır.Altıparkmak’tan, Çekirge’ye kadar yatay pozisyonda, Merinos’tan da Muradiye’ye kadar dikey pozisyonda uzanmaktadır.Uzun lafın kısası, Bursa’ya gelindiğinde gezilmesi gereken soluk alınması gereken yerlerden biridir.Bu yazıyı, fotoğrafları çektikten çok uzun süre sonra yazarken bile resimlere baktıkça için açılıyordu.Demek ki ziyaret etme saatim gelmiş.

Sizi resimlerle başbaşa bırakıyorum…

Uludağ‘ı duymayan yoktur ama biz yinede Uludağ nasıl bir dağdır biraz bahsedelim.İlk olarak Uludağ 2543 metre yüksekliği ile Marmara bölgesinin en yüksek noktasıdır ve Anadolu’da Olympos adıyla anılan 6 kutsal dağdan biridir.Önceleri 120 den fazla kilisenin bulunduğu bir dağ olan ve bu yüzden Osmanlılarda ve bir çok köyde halen daha Keşiş Dağı olarak bilinir.

Ufak bir Uludağ hakkında bilgi verdikten sonra, bu gezimde yaşadığım duygulardan biraz bahsetmek istiyorum.İlk olarak ben doğaya hayran birisiyim ve yeşillik, orman beni baştan çıkarıyor.Yolculuk  boyunca arabanın camı hep açıktı ve rakım yükseldikçe düşen sıcaklık sanırım beni biraz çarptı.Yükselti arttıkça artan oksijen oranı ve tertemiz hava insanı şehrin tüm stresinden uzaklaştırıyor.Ve henüz Uludağ‘a kar yağmadığından ağaçları, yolları ve manzarayı doyasıya seyretmek paha biçilemezdi.

Uludağ Milli Parkına ulaşmak için öncelikle Karabelen giriş kapısına gelmeniz gerekmekte, şehir merkezinden yaklaşık 22 km tutan, dönemeçli yollardan geçilerek varılan giriş kapısından 10 Türk Lirası bir ücretle içeriye giriş yapabiliyorsunuz.Uludağ Milli Parkı her tür zevke hitap eden bir yerdir, ister doğa yürüyüşü yapın, ister ailenizde piknik yapın, isterseniz kış sporları yapın, isterseniz bisiklet ile dağ tırmanışı yapın kısacası her türlü aktivitenin bir arada yapılabileceği yegane yerlerden birisidir.Uludağ Milli Parkı çeşitli floralarıyla da tabiat severlerin hizmetinde, yol kenarlarında yer alan tabelalarda hangi çiçek familyasının yer aldığı yazılmakta ve bitki bilimiyle ilgilenenler için paha biçilemez bir inceleme noktalarından birisidir.

Uludağ Milli Parkına, Karabelen Giriş Kapısından giriş yaptığınızda sizi hemen piknik yerleri karşılar buralarda ailenizle piknik yapabilirsiniz.Kirazlıyayla olarak bilinen bu mesire yeri, küçüklüğümde ilkokulumuz tarafından piknik yeri olarak sıkça kullanılan bir yer idi ve bir de oldukça büyük bir dereye sahipti.Bu bahsettiğim anekdot 20 sene öncesine ait 🙂 şuan dere var mıdır bilemiyorum.

Karabelen Giriş Kapısından sonra 9 km daha giderseniz Sarıalan mevkisine varıyorsunuz, 11 km giderseniz Oteller Bölgesine, 13 km giderseniz Çobankaya mevkisine varmış olacaksınız.Biz hedef olarak Bakacak Tepesine gitmek istemiştik ve yolumuza devam ettik.Yol boyunca Uludağ’ın çağ ormanlarını, zengin ve çeşitli ağaçları arasından giderek ilk olarak Oteller Bölgesine geldik.Sarıalan gitmek istiyorsanız Oteller Bölgesine gelmeden önce bir yol ayrımı çıkacak ve oradan sola sapmanız gerekecektir.

Uludağ’ı herhalde herkes kışın ünlülerin verdiği konserler ve kışa merhaba partileri sayesinde biliyorsunuzdur, henüz daha kar yağmadan Uludağ Oteller Bölgesi nasıl merak ediyorsanız aşağıda yer alan resimlerde bu merakınızı giderebilirsiniz.Oteller Bölgesinde yer alan, Beceren Otel, Ağaoğlu My Resort Hotel, Grand Yazıcı Hotel, Atasu Otel, Ak Otel, Uslan Hotel, Otel Fahri, Ağaoğlu My Mountain, Alkoçlar Hotel gibi bir çok kaliteli otel yer almakta.Çektiğim fotoğraflar sayesinde kışın gittiğiniz Uludağ’ı bu sefer çıplak ve yalın olarak görme keyfine varacaksınız ve kayak yaptığınız yerlerin neresi olduğunu biraz daha anlamanız kolaylaşacaktır.

Oteller Bölgesinden bir kaç kilometre daha gittiğinizde yer yer piknik yapan yada çadır kuran aileleri göreceksiniz ve muhteşem bir deneyim yaşayacağınız Bakacak Tepesine varacaksınız.Bakacak Tepesine vardığımda aklıma ilk gelen resim, Rio De Jenario da yer alan Hz. İsa heykelinin tepesini de alacak şekilde gösteren yüksekten çekilmiş bir resim vardı.Bakacak Tepesinde aklıma ilk o manzara geldi.Bakacak Tepesinden baktığınızda tüm Bursa’yı ilçeleri ile beraber görme fırsatına erişip hatta Marmara Denizini bile görebiliyorsunuz.Böyle muhteşem bir manzaraya ilk defa tanık oldum ve gerçekten beni müthiş derecede büyüledi.Yalnız Bakacak Tepesine çıkacaksanız size önerim mutlaka mont yada kalın bir şeyler alın, çünkü o kadar serin  ve rüzgarlı ki kısa kollu giysilerle manzaraya bakmak isterseniz üşümemeniz imkansız.Hatta hasta bile olabilirsiniz, gerçekten oldukça serin yada daha doğrusu çok soğuk bir yer, ama o manzaraya bence değer.

Uludağ’ın zirvesine yolculuk boyunca ihtiyacınız olan tüm yeme içme gereksinimlerinizi yol kenarında bulunan satıcılar yada yemek noktalarından giderebilirsiniz.Doğaya aşık birisi iseniz Uludağ sizler için mükemmel bir deneyim olacaktır.Barındırdığı nadir bitki türleri ve yaban hayatı, tertemiz oksijen dolu havası, kış sporları ve eşsiz Bursa manzarasıyla Uludağ mutlaka görülmesi gereken yerler arasındadır.Bizler her ne kadar heyecanımızı ve aldığımız keyfi fotoğraflarımıza yansıtamasakta mutlaka görülmesi gereken yerlerden biridir.

Uludağ da aşağıda yer alan resimlerden hariç gidemediğim ve zirvede yer alan 7 adet buzul gölü ve kalıntılarının bile nerede olduğunu bilemediğim 120 den fazla kiliseye sahiplik yapmakta ayrıca sakallı akbaba ve kaya kartalı gibi kuş türlerinin üreme alanı ve önemli kuş alanı olarak belirlenmiştir.Ayrıca Çobankaya ve Sarıalan mevkii kamp alanı olarak ün yapmıştır ve teleferikle Sarıalan mevkisine 29 Ekim 2013 tarihinden itibaren ulaşmak mümkün olacaktır.

Kısacası mis gibi dağ havasında piknik yapmak, trekking yada yürüyüş yapmak, bitkiler dünyasının uçsuz bucaksız deryasında kaybolmak, kış sporları yapmak, ormanda gizem aramak gibi maceraları seviyorsanız Uludağ sizler için biçilmiş kaftandır.Bizler çok memnun kaldık ve sizin deneyimlerinizi, duygularınızı ve düşüncelerinizi bu yazı altında okumak için sabırsızlanıyoruz.Bir başka gezimizde görüşmek üzere…

Güncelleme : 21.08.2015

Neredeyse 2 sene önce yazdığım yazıyı güncelleme vakti gelmişti. Yine benzer tarihlerde gittiğim Uludağ’a bu sefer yazımda eksik kalan kısımları tamamlamak nasip oldu. Bu güncellemede sizlere Sarıalan Kamp Alanı ve Çobankaya Kamp Alanlarını tanıtacağım.

İki sene öncesine ait resimler de pek bir değişiklik yok, olsa olsa en fazla daha da büyümüştür ağaçlar, yalnız yol genişletme çalışmaları vardı biz çıkarken Uludağ’a, bu demek oluyor ki, daha rahat daha konforlu bir yolculuk keyfi sunacaklar…

Yazı bittikten sonra aklıma gelen bazı notları paragraflar arasına sıkıştırıyorum bu da böyle bir notlardan biri, Uludağ’da güvenlik olarak Jandarma sorumlu, resimlerde görebileceğiniz gibi maşaallah hepsi çakı gibi görevliler, yanlarında köpeklerle beraber devriye gezmektedirler… Bu yüzden içiniz rahat olması dileğiyle…

Bir son dakika notu daha, resimlerde gördüğünüz Orman Köşkleri hakkında bilgi verelim, Çobankaya mevkiinde 23 adet, Sarıalan mevkiinde 52 adet olmak üzere toplam 75 adet orman köşkü bulunmakta, benim gördüğüm kadarıyla Çobankaya tamamlanmış Sarıalan ise köşkler bitirilmek üzere idi.

Üç tip olarak yapılan Orman Köşkleri 84 metrekare A tipi, 66 metrekare B tipi ve 52 metrekare C tipi olmak üzere su, nem ve ısıya karşı tam izolasyonlu. Orman köşklerinde, çamaşır ve bulaşık makinesi, buzdolabı, televizyon gibi temel ihtiyaçlar mevcut olmakta. Haberlerde yer alan rakamlara göre günlük kiralama ücreti 150 Türk Lirası…

Bir not da teleferik ücretlerine gelsin şöyle ki;

Bursa Gidiş Dönüş Tam : 30 Türk Lirası, Bursa Tek Yön Tam : 20 Türk Lirası, Bursa Öğrenci : 20 Türk Lirası, Bursa Engelli : 20 Türk Lirası, Gaziler Ücretsiz, Şehit 1. Derece Yakını Ücretsiz.

Ek olarak Sarıalan – Yazıcı – Telesiyej Gidiş Dönüş 25 Türk Lirası , Sarıalan – Yazıcı – Telesiyej Yemek Gidiş Dönüş 55 Türk Lirası olarak ücretlendirilmiş…

Bu arada Uludağ Milli Parkı 2015 yılı giriş ücretleri ne oldu diye yada giriş ücretleri ne kadar merak ediyorsanız buyurun resimli olaraktan sizlere gösterelim. Yine de yazıyla belirtmek gerekirse Motosiklet 6 Türk Lirası, Otomobil 9 Türk Lirası, Minibüs 25 Türk Lirası, Midibüs 45 Türk Lirası ve son olarak Otobüs 80 Türk lirası olmak üzere fiyatlandırılmış…

Lafı fazla uzatmadan güncelleme olduğu için direk mevzuya giriyorum. İlk durağım Sarıalan Kamp ve Günübirlik Kullanım Alanı, rakım olarak ise 1635 metre yüksekliğe sahip bir kamp ve piknik alanı. İki sene önce Uludağ’da gezinirken bu kadar Arap turiste rastlamamıştım, ama bu sefer her yer gerçekten Arap turistlerden geçilmiyor, bakınız Suriyeli demedim gerçekten Arap turist var ve alışveriş yapmaktan çekinmeyen turist, ne kadar mutlu oldum bilemezsiniz. Sarıalan’da ne var derseniz, ilk olarak mekanlar var mesela Palabıyık Cemal diye bir mekan var, ister yemek yer ister çay kahve içebilirsiniz, sonra ailenizle piknik yapabileceğiniz piknik masaları ve yağmur barınakları mevcut, sonra teleferik mevcut. Sarıalan da ayrıca atv yada dört tekerlikli motorları kiralayıp biraz tur atabilirsiniz. Ama aslında en önemlisi olan tertemiz ve serin bir havada piknik yapmak. Bu keyif paha biçilemez ve lafı fazla uzatmadan Uludağ Sarıalan Kamp ve Günübirlik Kullanım Alanı resimleri ile sizleri başbaşa bırakacağım, resimler sonrasında ise, Çobankaya Kamp ve Günübirlik Kullanım Alanı resimleri ve izlenimlerim devam edecek.

Uludağ Sarıalan Kamp ve Günübirlik Kullanım Alanı Fotoğrafları

Uludağ Çobankaya Kamp ve Günübirlik Kullanım Alanı

Uludağ’a çıkarken piknik alanı olarak ilk karşınıza çıkan yer Kirazlıyayla’dır fakat yol kenarlarında bir çok kişiyi piknik yaparken görebilirsiniz, ama özel olarak kamp ve piknik yeri olarak bir diğer bölge ise tanıtmaya başladığımız Çobankaya mevkisidir. Çobankaya rakım olarak 1750 metre yüksekliğe sahip ve yine Uludağ’ın güzelliklerini sizlere doyasıya sunmaya hazır bir kamp ve piknik yeri.

Uludağ Çobankaya’da ne var derseniz, camisi var marketi var ve Orman ve Su İşleri Bakanlığının Sarıalan ve Çobankaya mevkilerinde yaptırdığı Ahşap Kır Evleri, yada Bungalov Evler yada diğer bir ismiyle Orman Köşkleri bulunmakta, Sarıalan mevkisinde halen daha yapılmakta olan evler vardı ama burada ise bir çok aile çoktan kullanmaya başlamış bile. Hatta fotoğraflarda da göreceğiniz gibi Bursa Valisi Sayın Münir Karaloğlu‘da soluk almaya sanki bir de ufak bir teftişe gelmiş gibi bir hal sezdim.

Çobankaya’da, Sarıalan gibi Bursalıların nefes alabileceği tertemiz havası ve doğasıyla tüm negatifliği yokedecek nadide piknik ve mesire yerlerinden biri. Kamp yada piknik yapmadan sadece bir bardak çay içseniz bile fayda göreceğiniz mükemmel yerlerden başlıcaları. Çok fazla konuşup tadını kaçırmak istemiyorum, sizi resimlerle başbaşa bırakıp Uludağ’ın güzelliğini tadını çıkarmaya davet ediyorum.

Uludağ 2013 Yılı Fotoğrafları