İznik Çinisi meşhurdur, öyle ki Bursa Yeşil Türbe‘de ki paha biçilemeyen çiniler, İznik’ten gelmiştir ve İznik’te çiniciliğin ne kadar ileride olduğunu tüm dünyaya göstermiştir.Bugün bile İznik’i gezerken bir çok çini atölye ve dükkanına rastlarsınız.Ve tavsiyemiz olur ki, İznik’ten ayrılmadan mutlaka bir magnet tarzında yapılmış çinilerden almayı unutmayınız.

Gelelim Çini Fırınlarının tarihçesine, Çini Fırınları kazısı tarihimizde ilk olarak 1963 yılında başlanmış, 1963 – 1969 yılları arasında yapılan çalışmalarda,”Milet İşi, Şam İşi, Haliç İşi, Rodos İşi gibi isimlerle tanımlanmaya çalışan Osmanlı seramik ve çinilerinin” asıl ve önemli üretim merkezinin İznik olduğu, yapılan kazılar sonucu elde edilen fırın kalıntıları, pişirim malzemeleri, yarı mamul parçalar, deforme ve yanık parçalar sayesinde bilim çevrelerine kanıtlanmıştır.Böylelikle Osmanlının çini ve seramik merkezinin kesinlik kazanamamış üretim yeri konusunda çözüme kavuşmuş olmuştur.

Kazı çalışmalarının başka bölgelere kayması ile ara verilen İznik Kazılarına, 1981 yılında “İznik Çini Fırınları Kazısı” ile tekrar başlanmış ve halen devam etmektedir.Bu çalışmalar sonucunda şimdiye kadar dört fırın kalıntısı ortaya çıkarılmış ve korunma altına alınmıştır.1984 yılında düzenli kazıya alınan bölgede 4. yüzyıldan kalma bir yapı kalıntısı ile 15. ve 17. yüzyıllar arasında çalışmış Osmanlı seramik ve çini fırınları bulunmaktadır. Yapılan kazılar sonucu çıkarılan ürünler İznik Müzesinde sergilenmekte ve fotoğraflarda göreceğiniz gibi açık hava müzesi olarak teşhir edilmektedir.Bu çalışmalar İstanbul Üniversitesi tarafından yürütülmektedir.

İnkaya Çınarı tür olarak Platanus Orientalis kısaca Doğu Çınarı olarak geçmekte ve resimlerde göreceğiniz tabelada yazdığına göre boyu 35 metre, çapı 3 metre ve çevresi 920 metre olan devasa bir çınar ağacı.İnkaya Çınarı ismini bulunduğu İnkaya Köyünden alır.

İnkaya Köyü, Uludağ yolu üzerinde yer alan, tam olarak kilometresini bilmediğim ama çok uzakta olmayan güzel bir köydür, İnkaya Köyünü önemli kılan ise 600 yaşında ki İnkaya Çınarı.İnkaya Köyüne bu devasa çınar ağacını görmek ve kahvaltı yapmak için uğrayabilirsiniz.Resimlerde de görebileceğiniz gibi köy kahvaltısı ve aile çay bahçesi mevcuttur.Ayrıca İnkaya Köyüne ait hediyelik eşyaların satıldığı dükkanlar ve standlar da mevcuttur.Yine İnkaya Köyünde bir de pazar kurulmaktadır ve bu pazarda İnkaya Köylülerinin ürünlerini bulabilirsiniz.Doğal ürünlerin tadı da bir ayrı güzel olmakta ve ahududunun tadı muhteşemdi.Bunların haricinde İnkaya Köyü modernleşmiş zamana ayak uydurmuş bir köy durumundadır.

İnkaya Köyü, Bursa Çekirgede olduğu gibi bir de Bursa Karacabey de de bulunmaktadır.Eğer google’dan haritaya bakarak gelmeye çalışırsanız bir  karışıklık olmasın, çınar ağacının olduğu İnkaya Köyü Çekirge semtinde, Karacabeyde değil.

İnkaya Köyüne özel aracınızla gelebilirsiniz, eğer Uludağ yolunda boş yer varsa oraya park edebilirsiniz, ama içeri girmek isterseniz de otoparkı mevcuttur, tabi girmek çıkmak ayrı bir dert baştan onu söylüyeyim.Belediye otobüsleri ile de gelinmekte, tam olarak kaç numara gidiyor öğrenemedim ve hangi saatler kalkıyor öğrendiğimde bu yazıyı güncelleyeceğim.

Sonuç olarak İnkaya Köyü ve İnkaya Çınarı görülmeye değer bir mola noktasıdır.600 yıllık devasa çınar ağacının gölgesinde çay içip gözleme yiyerek sohbet etmenin tadı da bir başka güzel olsa gerek.Bu arada çınarın bazı dallarına destek koymuşlar, e haliyle o kadar olsun sen de 600 sene yaşa kim bilir sana ne destekler koyarlar.Keyifli bir gün geçirmek isteyenlerin ve Uludağ’a çıkarken mola vermek isteyenlerin mutlaka uğraması dileğiyle iyi eğlenceler dilerim.

]]> https://www.seyyahcelebi.com.tr/inkaya-koyu-ve-inkaya-cinari.html/feed 3 https://www.seyyahcelebi.com.tr/bursa-kus-pazari.html https://www.seyyahcelebi.com.tr/bursa-kus-pazari.html#comments Sun, 06 May 2012 18:30:12 +0000 http://www.seyyahcelebi.com.tr/?p=308 Bu pazar günü bir ilki başardım, biraz erken kalktım ki gece geç yatmıştım, biraz avengers izledim, Ajan Carter’a üzülmedim desem yalan olacak, kızcağız tam da doğru erkeği bulmuştu ama neyse, duygusallaşıyorum yine 🙂 kahvaltı ettim ve küçükken arasıra gittiğim bir pazar vardı, kuş, civciv, tavuk aklınıza ne gelirse satılan bir pazar vardı, hatta bir pazar daha vardı orda da ne kadar bozuk elektronik eşya falan varsa orda satarlardı, eski ayakkabılar, yerde bulunan veya çöpte bulunan kırık oyuncak parçaları, aklınıza ne geliyorsa…

Bu sabah gittiğimde tahmin ettiğim gibi iki pazar birleşmiş ama eski günleri kalmamış, çünkü o bozuk elektronik eşya satanlar o kadar çoktu ki gökdere pazarı boydan boya dolardı.

Neyse çok konuştum, yazının sonlarına doğru yine sazı elime alıcam…

Sizler için biraz pazar araştırması yaptım, ördekler 5 liradan, civcivler 2 liradan, tavşancıklar teki 10 çifti 25 ama pazarlıkla 18 e veriyor 🙂 sonra güvercinler tabi cinsine göre 15 liraya da var, 150 liraya da var, sonra kuzucuklar 230 lira ve 300 lira, bıldırcınlar ise teki 5 lira 3 ü 10 liradan satılıyor.Pazarlık imkanı bol tabi, ama bu hayvancıkları bahçeniz yoksa hiç almayın apartman daireleri için uygun değiller.

Pek fazla gezmem, gezersemde gideceğim yer bellidir, Ulucami nin yanındaki bu ağaçların altındaki mekana giderim, camiyle havuzun ortasında kalan bu yer her zaman hoşuma gitmiştir, insanlara bakmak, bir iki çay içmek bana oldukça huzur veriyor, böyle anlarda aklıma hiçbir proje yada iş gelmiyor, tamamen zihnim boşalmış oluyor…

Bugün şanslıydım yanımda ki boş taburelere manisadan gelmiş iki amca oturdu, onların yanında ki bankta da her zaman görme olasılığınız yüksek olan koku ve tesbih satan sakallı amca vardı.Çay muhabbet derken bir kaç eski olay anlattılar ve bende bu hikayeleri sizlere aktarmazsam olmaz, özellikle benim etrafımda bana böyle hikayeler anlatacak kimsenin olmamasının verdiği eksiklik olunca, bu hikayelerin kıymetini çok iyi biliyorum.

İlk hikaye Karamustafa Paşa Hamamı üzerine, devrin padişahının kızı hastalığa yakalanmış hekimler çare bulamıyorlarmış, o zamanın alimlerinden birisi ben tedavi ederim demiş, padişahta dile benden ne dilersen demiş, oda demiş ki asamı havaya atıcam ve yere düşeye kadar padişahlığını bana vereceksin, padişahta kayıtsız kabul etmiş.

Derviş asasını yere vuruyor ve çıkan sudan padişahın kızının yıkanmasını istiyor ve kız gerçekten şifa buluyor.Şimdi o suyun olduğu yer Karamustafa Paşa Hamamı olarak biliniyor.Ve derviş asasını havaya atıyor ve düşeseye kadar ki zaman diliminde diyor ki, Uludağdan İnegöle kadar olan kestanelikler vakıf malıdır, isteyen dilediği gibi faydalansın diyor.Hikaye böyle…

İkinci hikaye ise İstanbulda geçiyor.Adamın biri o kadar çok esrar kullanıyor muş ki, daha sabah kapıdan çıkar çıkmaz kullanıyormuş.Babasıda oğlunun bu durumunu biliyormuş ama dediği tek bir şey varmış.Oğlum şu kapıdan abdestli olarak çık.Oğlu bir gün evden çıkacağı sırada demiş ki, Babası için, yahu  bu adam bana ne namaz kıl ne bilmem ne yap nede başka bir şey yap diyor demiş, dediği tek şey abdest al oğlum demiş.Adam babasının sözünü tutmuş ve evden abdestli çıkmış, o sabah abdesti bozulmasın diye esrar bile kullanmamış ama 5o metre dayanamamış.Ertesi gün kendisine güveni biraz daha gelmiş ve bu sefer abdestini biraz daha uzun tutmuş, bu arada yolda arkadaşları denk geliyor muş, onların kinayeli sataşmalarına cevap vermiyormuş sırf abdesti bozulmasın diye.Bu adam abdestli dolaşmayı sevmeye başlamış, hergün bir önce ki günden daha uzun tutuyormuş, derken adam hiç abdestsiz çıkmaz olmuş ve gerçek müslümanlardan olmuş.Hikayede olduğu gibi abdestli olmanın fazileti büyüktür.

Bir pazar günümde böyle geçti.Biliyorum siteye fazla vakit ayırmıyorum ama emin olun ilerleyen zamanlarda daha güzel hikayeler ve yerlerle karşınızda olacağım.

Hoşçakalın…